پلتفرم پاریسیِ پرکتیسهای هنری معاصر
پرکتیسهای هنری عمیق.
مسیرهای اروپایی.
ARTELOGIA پروژههای هنری عمیق را به مسیرهای اروپایی روشن، قابل حمایت و پایدار تبدیل میکند.
این پلتفرم مستقر در پاریس، خلق، روایت، مکان، پارتنر و اقتصاد هنرمند را به هم متصل میکند تا هر اثر به زمینه حرفهای مناسب خود برسد.
مدل دوسالانه
یک پرسش در اروپا شکل میگیرد، اما پاسخهایش فقط در اروپا جستوجو نمیشوند.
آرتولوژیا هر دو سال یک پرسش مرتبط با فرهنگ، جامعه، اقتصاد، امنیت یا آینده اروپا را انتخاب میکند و سپس به هنرمندانی خارج از اتحادیه اروپا روی میآورد که تجربههایشان میتواند زاویه نگاه به آن پرسش را تغییر دهد.
Art, relation, innovation
سه شکل از تولید خلاق
اثر هنری، مدیریت هنری و استارتاپ موضوع یکدیگر نیستند؛ مستقل میمانند و در یک مسیر مشترک، توان تخیل، تولید و اثرگذاری بر جامعه را نشان میدهند.
هنرمند و اثر
مدیریت هنری نوظهور
مهسا کاویانی
استارتاپ ساختهشده توسط یک ایرانی در اروپا
?در حال انتخابپلتفرم
سه سطح از یک ساختار زنده
نهفتگیها
چرخهای بلندمدت در اروپا که در آن یک پرسش اروپایی، در تماس با تجربههایی از غرب آسیا جابهجا و بازخوانی میشود.LATENCES میان هنرمندان، روایتها، شهرها و پارتنرها گردش ایجاد میکند. تمرکز ویژه…
هنرمندان، آثار و مسیرهای همراهیشده
این یک فهرست نهایی و ثابت نیست؛ مجموعهای از پرکتیسها و پروژههایی است که اکنون براساس نیاز مستقل خود همراهی میشوند.
تولیدهای پیشین و پخشهای کنونی
تجربههای تولید و همراهی پیش از ساختار کامل آرتولوژیا که امروز با یک استراتژی پخش ادامه پیدا میکنند.این بخش پیوستگی میان تجربه حرفهای امیر شریفی و پلتفرم را نشان میدهد: آثاری که…
برنامه
نهفتگیها
چرخهای بلندمدت در اروپا که در آن یک پرسش اروپایی، در تماس با تجربههایی از غرب آسیا جابهجا و بازخوانی میشود.LATENCES میان هنرمندان، روایتها، شهرها و پارتنرها گردش ایجاد میکند. تمرکز ویژه آن بر شهرهای کوچک و متوسط اروپایی است؛ شهرهایی که ظرفیت فرهنگیشان میتواند با حضور تازه…
دیدن چرخهژورنال
فکرکردن از دل آثار
زیر سایه جنگ: دوربین، ترس و مسئولیت دیدن
نازنین رفیعی از تجربه جنگ، بازگشت به تهران و پرسشهای اخلاقی یک مستندساز هنگام ثبت ترس، رنج و میل انسان به زندگی مینویسد.
ملال، عکاسی، زمان و حافظه؛ خوانشی از نسبت تصویر با فقدان
مینا بخشی با ارجاع به رولان بارت، سوزان سونتاگ، ژرژ دیدی-اوبرمان و مارک اوژه، نسبت عکاسی با زمان، حافظه، فقدان و ویرانه را بررسی میکند.